Parocja perska

Parocja perska, powszechnie nazywana żelaznym drzewem, to zjawiskowa roślina z rodziny oczarowatych, wywodząca się z północnego Iranu i Kaukazu. Jest ceniona przez amatorów ogrodnictwa i architektów krajobrazu przede wszystkim za rewelacyjny, wielobarwny spektakl jesienny oraz intrygująco łuszczącą się korę u starszych egzemplarzy.

Kwiaty i liście Kwitnienie parocji przypada na wczesną wiosnę (często przed rozwojem liści) – ozdobą są wówczas drobne, karminowoczerwone kwiaty stanowiące zbiór cienkich pręcików. Największym atutem są jednak liście. Od wiosny do lata są ciemnozielone, błyszczące, z falistym brzegiem. Jesienią liście parocji przechodzą zdumiewającą metamorfozę, przybierając odcienie od jaskrawej żółci, przez oranż, aż po płomienną czerwień i głęboki brąz. Utrzymują się na pędach wyjątkowo długo, niekiedy aż do pierwszych silnych mrozów.

Pokrój i wygląd zimą Parocja to małe drzewo lub duży, rozłożysty krzew, który docelowo osiąga w ogrodach od 5 do 10 m wysokości. Posiada charakterystyczne, często poplątane gałęzie. U dorosłych okazów na pniu i głównych konarach kora łuszczy się cienkimi, szarobrązowymi płatami, odsłaniając jaśniejsze, oliwkowo-kremowe fragmenty, co czyni ją atrakcyjną nawet w okresie bezlistnym. Ze względu na dużą gęstość drewno dzikich parocji bywa nazywane żelaznym.

Gdzie posadzić? - Idealna jako piękny soliter (pojedyncze drzewo parkowe lub przydomowe) sadzona na trawniku w eksponowanym miejscu. - Doskonały wybór do nasadzeń w kompozycji z ciemnymi iglakami, które stanowią znakomite tło wyostrzające jesienne kolory okazu. - Sprawdza się w średnich i większych ogrodach naturalistycznych dzięki swemu malowniczemu pokrojowi.