Wiąz polny

Wiąz polny to rodzime, silnie rosnące drzewo o naturalnie wzniesionym pokroju i mocnej budowie. Odznacza się długowiecznością i zdolnościami pionierskimi, dzięki czemu jest w stanie dostosować się do trudniejszych środowisk.

Liście i zjawiska fenologiczne Korona tego gatunku jest zazwyczaj szeroka i wysoko wysklepiona. Posiada on charakterystyczne dla wiązów, niesymetryczne u nasady liście, które rozwijają się na cienkich, lekko przewieszających u dołu pędach. Jesienią liście przebarwiają się na żółto, zanim opadną na zimę. Roślina kwitnie wczesną wiosną, jeszcze w marcu lub kwietniu, na długo przed pojawieniem się ulistnienia. Kwiaty są drobne, a po ich zapyleniu powstają gęste pęczki jasnych skrzydlaków.

Odporność i wymagania Drzewo odznacza się wysoką tolerancją na zróżnicowane typy gleb, choć najbardziej optymalne są podłoża żyzne i zasobne w wapń. Przystosowuje się zarówno do okresowego niedoboru wody, jak i chwilowych zalewań. Wykazuje całkowitą mrozoodporność na terenie całego kraju. Głównym ograniczeniem w uprawie czystego gatunku jest jego duża podatność na specyficzną chorobę grzybową roznoszoną przez szkodniki (grafiozę).

Gdzie posadzić? - Doskonały wybór do zadrzewień krajobrazowych na dużych przestrzeniach. - Może służyć do tworzenia wysokich i gęstych, strzyżonych żywopłotów w miejscach wietrznych. - Sprawdzi się na obrzeżach dużych zbiorników wodnych lub w naturalistycznych parkach.